Die Tuinhek Staan Oop! ’n Welkom by Lily Bloom Lifestyle

Liewe Lily Bloom Lifestyle-vriend/vriendin,

Ek is só bly jy is hier.

Dink aan hierdie klein ruimte as ’n tuinhek wat oopstaan — met rose wat oor die boog rank, calla lelies wat sag in die lig blom, die ketel reeds aan, en twee bruin worshonde wat iewers tussen die blombeddings en die voordeur baie ernstige sekuriteitsinspeksies doen.

Hulle is klein, maar hulle opinies is groot.

My naam is Leilani Luyt Potgieter. Ek is ’n Suid-Afrikaanse vrou, eggenote, ma, skrywer, en die hart agter Lily Bloom Lifestyle.

Ek is lief vir God, mense, die natuur, mooi woorde, stil tuine, heerlike koffie met ’n paar beskuitjies, gesonde teemomente, betekenisvolle en intelligente boeke, eerlike geloof, natuurlike skoonheid, en daardie soort genade wat ’n vrou presies ontmoet waar sy is - sonder voorgee, sonder druk, sonder die eis om eers alles netjies bymekaar te hê.

My eie lewenspad was nie ’n reguit, maklike tuinpaadjie nie.

Dit het my deur verskillende lande, kulture, onverwagse verliese, moeilike seisoene en meer as ’n paar hoofstukke geneem wat ek nooit self sou gekies het nie. Ons gesin se reis het ons van Suid-Afrika na Nederland, Spanje, Nigerië, en uiteindelik weer terug huis toe gebring.

Langs die pad was daar ontworteling.
Finansiële verlies.
Onsekerheid.
Vrees.
Trauma.
En seisoene waarin die lewe binne ’n oogwink verander het.

Ek het ook my dierbare pa skielik verloor — ’n verlies wat steeds sy eie sagte plek in my hart hou. En nou is ek stadig besig om my geliefde ma deur demensie te verloor - n ander soort hartseer, een wat nie in een oomblik kom nie, maar in klein oomblikke van afskeid neem, stadig, teer en diep.

Een van die mees ontstellende hoofstukke van ons lewe het onverwags en byna onskuldig begin, toe ons gesin skielik in ’n gevaarlike situasie beland het waar ons vir die Mafia moes wegkruip. Ons was gewone mense met gewone drome, net besig om ’n lewe te probeer bou en skielik het ons in ’n werklikheid gestaan waarvoor geen gesin ooit werklik voorbereid kan wees nie.

Daar was dae toe geloof glad nie mooi of afgerond gevoel het nie.

Daar was dae toe moed net gelyk het soos opstaan.
Daar was dae toe die volgende getroue tree die enigste tree was wat ek kon sien.
Daar was dae toe gebede nie uit groot woorde bestaan het nie, maar uit sugte.

En toe begin ek skryf.

Ek was nog altyd lief vir skryf en gedigte maak, maar in daardie seisoen het ek begin skryf om self te kan asemhaal. Klein notas. Stukkies waarheid. Gebede. Gedagtes. Flentertjies hoop. Woorde wat my herinner het dat God steeds naby is, selfs wanneer die wêreld vreemd en donker en onveilig voel.

Aan die begin was dit net vir my.

’n Manier om pyn te probeer verstaan.
’n Manier om my hart vas te hou.
’n Manier om myself daaraan te herinner dat genade nie verdwyn het nie.

Stadig het daardie notas begin groei.

Die notas het bladsye geword.
Die bladsye het ’n droom geword.
En die droom het ’n diep begeerte geword om te deel wat ek geleer het - in die hoop dat dit dalk vir iemand anders ook ’n bietjie lig, moed en asemruimte sou bring.

Op daardie stadium het ek nog nie ’n boek gepubliseer nie.

Toe, op 17 Januarie 2020, het ek ’n traumatiese mediese krisis oorleef ná ’n ernstige reaksie op medikasie. Vir ’n tyd was ek in ’n koma, en die dokters het gedink ek sou dit moontlik nie maak nie.

Daardie ervaring het iets diep in my hart verander.

Dit het my herinner hoe broos die lewe is.
Hoe vinnig alles kan verander.
Hoe min ons werklik kan beheer.
En tog ook: hoe getrou God is. Genadiglik!

Prys die Here vir ’n tweede kans.

Vyf jaar later het ek uiteindelik die moed bymekaargeskraap om my eerste boek, Die Lelieblom en moed vir die stap op ons lewenspad, in Afrikaans te publiseer.

Maar hierdie blog gaan nie net oor die moeilike hoofstukke nie.

Dit gaan oor wat ná hulle kan groei.

Dit gaan oor genade.
Oor genesing.
Oor geloof op gewone dae.
Oor skoonheid ná gebrokenheid.
Oor mense wat weer leer asemhaal.
Weer leer lag.
Weer leer hoop.
Weer leer blom.

Die Calla Lelie het vir my diep betekenis gekry. Dis ’n simbool van waardigheid, innerlike skoonheid, opregtheid, reinheid, veerkragtigheid, eerlikheid en nuwe groei. Dit herinner my daaraan dat ’n vrou steeds kan blom ná teleurstelling, verlies, vrees en pyn.
Nie altyd vinnig nie.
Nie altyd soos sy verwag het nie.

Maar steeds.

Mooi.
Getrou.
Sag.
En in God se tyd.

Dít is die hart van Lily Bloom Lifestyle.

Hierdie is ’n ruimte vir die vrou wat Jesus liefhet, maar soms moeg voel.

Vir die vrou wat net probeer oorleef.
Vir die vrou wat in hoop glo, maar ook hartseer geken het.
Vir die vrou wat wil hê haar huis, hart, liggaam, geloof en innerlike lewe moet met sagtheid versorg word.
Vir die vrou wat steeds skoonheid verlang, selfs ná harde seisoene.
Vir die vrou wat daaraan herinner moet word dat sy nog nie klaar is nie.

Hier sal ek stukkies van my hart en reis deel — refleksies oor geloof en genesing, bemoediging vir vroue, sagte leefstyl-inspirasie, natuurlike skoonheidsrituele, boekgedagtes, tuin-oomblikke, teemomente, eenvoudige genades, en natuurlik die af en toe worshond-onderbreking.

Want blykbaar is vrede nie ’n stil konsep in ons huis nie.

Die worshonde het nie my rustige lewe verwoes nie.

Hulle het dit net persoonlik gemaak - met geblaf, klein voetjies, groot opinies, en ernstige menings oor blare, voëls, besoekers, afleweringsmanne en enigiets wat verdag genoeg lyk om ondersoek te word.

So, liewe vriendin, kom gerus nader.

Jy hoef nie volmaak hier aan te kom nie.
Jy hoef nie gepoleerde geloof te hê nie.
Jy hoef nie netjiese emosies te hê nie.
Jy hoef nie ’n foutlose lewe saam te bring nie.

Jy mag kom met jou vrae.
Jou lag.
Jou moegheid.
Jou hoop.
Jou storie.
Jou koffiebeker.
Jou tee.
Jou stil gebed.
Jou hart wat nog besig is om weer sag te word.

Daar is plek vir jou in hierdie tuin.

Mag hierdie klein aanlynruimte vir jou ’n plek word waar jy bemoedig voel, gesien voel, versterk voel, en saggies daaraan herinner word dat God steeds tuine én siele versorg.

Die tuinhek staan oop.
Die ketel is aan.
Genade wag by die hek.

Kom en blom, geliefde.